Soms zijn er van die dagen…

De afgelopen weken zomaar een paar keer lekker over je kunnen babbelen met lieve vrienden maar ook met mensen waarvan je het in eerste instantie niet zou verwachten. Het is zo fijn als mensen niet bang zijn om jou naam te noemen! Het is voor mensen die niet zo heel dicht bij ons staan misschien wel eens moeilijk voor te stellen maar je zit nog zo in ons systeem. En ik denk dat dat ook nooit meer over zal gaan. Aan het aantal keren dat ik nog in je dagboek schrijf (niet zoveel dus) is wel te merken dat het goed gaat met ons. Maar soms zijn er van die dagen…… En dan is het toch prettig om even via deze site met jou alleen bezig te zijn. Af en toe beleef ik die laatste nacht met jou en papa tot in detail opnieuw. De pijn die we toen voelden, het weten dat we je voor altijd kwijt waren doet nu nog altijd onbeschrijfelijk veel zeer. Het kan dan wel eens prettig zijn om stukjes in bladen of op internet te lezen of stukjes op tv te zien en te horen hoe anderen met het verlies van hun kind omgaan. Dit is meestal zo herkenbaar, dan voel je je héél even iets minder alleen. Weet je weer dat het echt niet gek is om ook na 2.5 jaar nog steeds verdrietig, boos, wanhopig te zijn.