De aanvallen blijven komen

Het gaat niet goed met Sanne. De aanvallen blijven komen en op de stesolid reageert ze niet. Vanaf zondagavond heeft ze op een paar uurtjes tussen door continu aanvallen gehad. Maandag op dinsdagnacht erg getobd en uiteindelijk dinsdag middag richting ziekenhuis gegaan. Tot nu toe was Sanne tijdens de aanvallen ook erg ziek maar konden we het zelf nog opvangen. Nu zaten we met onze handen in het haar. Als we haar de stesolid hadden gegeven konden we haar wel in slaap kijken maar telkens als we dachten dat ze in slaap viel werd dat verstoord door weer een aanval. Om gek van te worden. In het ziekenhuis alle mogelijke uitlokkers van epilepsie uitgesloten. Op de maagfoto was geen obstipatie te zien, de bloedsuikers waren goed en de urine was schoon. De longen klonken ook niet erg vol, kortom geen reden voor aanvallen maar ondertussen lag ze achter elkaar te stuipen. In overleg met de neuroloog uit het Sophia (Rotterdam) met een nieuw onderhoudsmedicijn gestart. Dit helpt niet acuut maar misschien heeft ze er uiteindelijk wel baat bij. In plaats van stesolid geven we nu dormicum. Dit is net zoiets als stesolid maar net even anders. Dat werkt aardig alleen niet zo heel erg lang (een uur of twee). Als ze dan wakker wordt zijn de aanvallen ook nog steeds aanwezig. We moeten dus vaker en meer medicijnen geven om de aanvallen de baas te worden met in ons achterhoofd wetende dat ze dit uiteindelijk misschien niet verdraagd. Maar doen we niks, dat is nog veel erger. Haar zo te zien met al die aanvallen. . . . Dat is nog veel minder. Je merkt nu ook dat ze aan het eind van haar latijn is. Het is dus hard nodig dat ze de aanvallen kwijt raakt waardoor ze kan slapen en bijtanken. Het is dus erg spannend wat ze de komende uren gaat doen.