De decembermaand voorbij

We kunnen  opgelucht adem halen, de december maand zit er weer op!! Net als vorig jaar viel het niet mee om deze maand door te komen. Natuurlijk hebben we vol overgave Sinterklaas gevierd, een kerstboom neer gezet, Kerst gevierd en geproost op het nieuwe jaar. Dit zijn toch allemaal dingen die het voor   Sjors erg gezellig en leuk maken. Maar wat ons betreft stappen we op 1 december op het vliegtuig richting de sneeuw en komen we 2 januari pas weer thuis!! Door al die “feestdagen” staat de december maand niet meer al te hoog op ons favoriete maanden lijstje!! Nu het “gewoon” januari is gaat het best goed met ons. Onbegrijpelijk vind ik dat. Dat het dus blijkbaar goed met je kan gaan ondanks dat je je kind hebt  verloren.  Nog regelmatig overvalt het verdriet me, soms op de meest rare tijdstippen. Maar vooral als ik alleen (of met Sjors) een stuk in de auto moet rijden, of  ’s avonds in bed net voordat ik wil gaan slapen. Ineens schiet me dan een moment met Sanne te binnen en dan gaan de raderen in mijn hoofd weer draaien. Toen dit en toen dat, en voordat ik het weet rollen de tranen dan over mijn gezicht en realiseer ik me wederom dat ze echt  nooit meer terug komt.  Op die momenten doet het lichamelijk zo’n zeer dat we haar moeten missen. Gisteren zag ik tijdens het boodschappen doen, een gezinnetje gezellig door de supermarkt lopen. Vader, moeder, zoontje, dochtertje. Allemaal in de leeftijd zoals het nu bij ons ook had geweest. En wij lopen ’s middags met Sjors gezellig op de begraafplaats, om een kaarsje aan te steken bij Sanne. (Als Sjors bij het grafje van Sanne staat is hij altijd helemaal druk met de kaarsjes, handkusjes geven en zwaaien!!) Op dat soort momenten wordt het me weer even pijnlijk duidelijk wat er allemaal is gebeurd de afgelopen tijd. Waar ik dan ook wel eens moedeloos van kan worden is de gedachte dat je dit soort momenten altijd zult blijven houden. Dit verlies gaat nooit meer weg, zal altijd een deel van ons leven blijven. Hoe goed het ook met ons gaat er zullen altijd momenten blijven waarop je denkt,  wat is het nou toch vreselijk  jammer dat Sanne hier niet bij kan zijn. Maar zoals ik al zei, over het algemeen genomen gaat het best goed met ons en zijn het nu momenten dat je je rot voelt. Terwijl het het eerste jaar zonder Sanne  nog hele dagen of weken waren dat we het liefst in een donker hoekje weg kropen.