De pot op met mijn verstand!

Wanneer ik het dagboek van 2 jaar geleden lees, realiseer ik me weer  wat een vechtertje Sanne is geweest. Ze heeft toch wel een heleboel moeten doorstaan in haar veel te korte leventje. Je zou zeggen dat het me dan troost zou moeten geven dat ze nu eindelijk haar rust heeft….. Maar de pot op met mijn verstand, mijn gevoel schreeuwt om mijn kleine meid, onze moppedop!!!!!!!!
“Lieve Sanne, ik heb het gevoel alsof er een storm raast in mijn hoofd. Ik voel me zo ellendig. Ik ben boos en verdrietig tegelijk. Je te moeten missen doet zo veel pijn en  te weten dat het voor altijd zal zijn is  onuitstaanbaar. Alle verstand, alle redelijkheid gaat overboord deze dagen. Het enige dat we willen is nog heel even van je mogen genieten. Want dat hebben we altijd met volle teugen gedaan. In de schommelstoel, bij ons in bed, in bad, op de manege, in het zwembadje in de tuin, wandelend achter je kinderwagen al kletsend en zingend, op vakantie in Italië, op visite bij alle lieve mensen die ook zo veel van je hielden. Met je verjaardag zijn het vooral deze momenten waar we aan terug denken maar nu het morgen 10 maart is komen er ook hele andere  beelden boven drijven. En dat zijn jammer genoeg niet de leukste herinneringen. Die laatste nacht heb je gevochten om bij ons te blijven maar je lichaampje was echt op,  het kon alle aanvallen niet langer meer verdragen. De dagen ervoor ging je steeds verder achteruit maar we hadden al vaker op een punt gestaan dat we dachten dat je het niet zou gaan redden. En steeds verraste je ons weer door er toch weer bovenop te komen. Ik wilde dan ook niet geloven dat dit je laatste dagen zouden zijn. Ik had goede hoop dat je er met behulp van dat nieuwe medicijn  weer bovenop zou komen en met ons mee naar huis zou kunnen. Bij mij sloeg dan ook de blinde paniek toe op het moment dat duidelijk werd dat het hier wel eens kon ophouden. We hadden er al die tijd elke dag rekening mee gehouden maar toen dat moment aanbrak sloegen bij mij de stoppen even door. En nu voel ik wederom die blinde paniek, ik mis je zo onbeschrijfelijk veel.

Zo alleen zonder jou
Zo leeg zo kaal
Mijn gezicht bedekt met tranen
Mijn hoofd vol kabaal
Alles schreeuwt om jou
Waarom moest je nou toch gaan
Zou zo graag even willen knuffelen
in plaats van bij je grafje staan
Je haartjes ruiken
Je mooie blauwe oogjes zien
Gewoon eventjes kroelen
Al was het maar voor een minuut of tien
Alsjeblieft mag het één moment
Gewoon even samen zijn
Van elkaar genieten
Geluk voelen zónder pijn
Maar nee, mijn lieve moppedop
Het zal blijven bij deze wens
Je bent vrij mijn lieve kleine meid
En ik ga hier verder als een soms blij, soms verdrietig mens

Dikke kus, ook van je broertje, liefs mama.”