Decembermaand

December. Als deze maand op de kalender te voorschijn komt, begin ik automatisch al te zuchten. De warme decembermaand voelt voor ons meer als een koude douche. Weer een jaar voorbij waarin we Sanne op allerlei momenten hebben moeten missen. De “knusse warme” decembermaand. Het “gezellige” sinterklaas feest. Sjors zingt nog steeds “sinterklaas kapoentje”ook als hij de kerstman voorbij ziet komen. Voor hem is het allemaal 1 pot nat! Met z’n drietjes vierden we pakjes avond. De twinkeling in Sjors zijn ogen. De rode blosjes op z’n wangen bij het zien van al die cadeautjes… Heerlijk, heerlijk. Pepernoten bakken op de peuterspeel zaal, een cadeautje in zijn schoen na het peutergymen. Hij vond het allemaal even spannend en mooi. Inmiddels staat de kerstboom opgetuigd. Allemaal mooie lampjes en glimmende en blinkende ballen in de boom. Als Sjors uit bed komt en de boom voor het eerst ziet weet hij even niet wat hij moet zeggen…. Een boom in de kamer???? Mama gemaakt??? Mama appel boom???? ( ik moet altijd een boom tekenen van Sjors, inclusief appels, hij moet eens even goed bekijken of er in deze boom soms ook niet appels groeien!!!) Hij bewonderd de boom van alle kanten en gaat onder het genot van een beker limonade er eens goed voor zitten op de bank. Intens genietend van die mooie boom die mama in de kamer heeft gezet. Straks met de kerst wordt hij omringd door al zijn neefjes en nichtje, ooms en tantes. En nu al weet ik zeker dat hij dat prachtig vind. Dat hij ’s avonds om zal vallen van de slaap omdat hij de hele dag druk is met al die gezelligheid om hem heen. En ook wij zullen die dagen waarschijnlijk wel goed doorkomen. Als je eenmaal maar een hoop mensen om je heen hebt gaat het meestal ook wel weer. Maar nu wil het even niet. Ik heb ook zo’n hekel aan die december maand…. Of is het dat misschien wel helemaal niet….. Genieten wij net zo goed van de feestdagen, net zoals Sjors dat doet, of eigenlijk ómdat Sjors dat ook doet??? Is het misschien meer het gevoel wat die december maand opwekt…. Is die decembermaand best wel warm,  knus en gezellig maar voel je dáárom juist zo die lege plek die alleen onze kleine meid maar op kan vullen??? En ach, hoe het is, is het. Feit blijft gewoon dat we met z’n viertjes aan de kerstontbijt tafel hadden moeten zitten. En daarom laat ik het maar een beetje gebeuren. Laat maar komen die tranen, dat nare gevoel in mijn buik, in mijn hart. Sjors is zich van geen kwaad bewust maar sleept ons met z’n grenzeloze enthousiasme  wel door deze maand heen.

“de glimlach van een kind laat je beseffen dat je leeft”