Angst

3 Jaar na die vreselijke dag/nacht. In die 3 jaar is er (gelukkig) veel over je gepraat. En nu ben ik aan het bedenken wat ik op je site ga zetten. Maar ik weet het niet zo goed….. Alles is al vaak gezegd, gedacht en opgeschreven. Maar er komen geen nieuwe verhalen meer bij. En die werkelijkheid komt wederom harder aan dan verwacht. De artsen waren bij je geboorte bang dat je het einde van de week niet zou halen en natuurlijk zijn we zielsgelukkig dat je het veel langer hebt volgehouden. Hierdoor zijn wij niet de enige met mooie herinneringen aan jou. Hebben we mensen om ons heen die je ook missen. Hoe je bij ze op schoot zat, hun harten veroverden, en hoe je je liet koesteren door al die lieve aandacht die je van hen kreeg. Zo is het geen eenrichtingsverkeer als we over al die mooie momenten met jou praten. Zoals ik al zei: blij dat we dat hebben, maar intens verdrietig dat het daar bij zal blijven. We missen je…. Het is fijn als mensen hardop je naam noemen, onze grootste angst is toch dat je vergeten wordt. En door het steeds maar weer opnieuw noemen van je naam, lieve Sanne, weten we dat je niet alleen voor ons “levend” blijft. Afgelopen dagen heb ik mezelf onder gedompeld in dat gemis. Veel gepraat, veel gedacht, foto’s gekeken, muziek geluisterd. Me omringd met roze dingetjes en het van binnen uitgeschreeuwd, ik mis je zo, ik mis je zo verschrikkelijk…..