Besef

Sjors zit op zwemles (en dat vind hij fantastisch!!). Als ik hem na de les af aan het drogen ben in een overvolle veel te krappe, veel te warme kleedkamer zegt hij ineens: Ik vind het zo jammer dat Sanne niet meer leeft. (slik). Want dan had ik ook een zusje gehad… Tja, wat moet je daar nou op zeggen. Geen idee waar hij dit nu in één keer vandaan heeft. Toch merk ik hieraan ook dat hij het een klein beetje meer gaat beseffen. Voorheen zei hij altijd Sanne is dood en een sterretje, punt. In mijn beleving was het voor hem (als klein peutertje) meer een verhaal waar hij door de foto’s wel een beeld bij had, maar voor hem was het toch vooral een verhaal en meer niet. Nu zei hij voor het eerst dat hij het jammer vind dat Sanne niet meer leeft, waarbij hij uit zichzelf aangeeft dat hij snapt dat ze dus geleefd heeft.